Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Applicatiequilt, update

Het gaat langzaam, maar toch is mijn applicatiequiltje weer wat gegroeid. Zover ben ik nu:


De buitenste border aan de bovenkant is al aardig opgevuld. Hieronder het plaatje van de vorige update.




Ruth bracht van de beurs in Rijswijk dat ontzettend leuke 'fladderpakketje' uit de kraam van Aljona voor mij mee. Twaalf verschillende batik lapjes, 12 diverse ecru lapjes en het applicatie patroontje.




Ik bedacht dat het vlindertje ook heel goed op mijn quilt kon, dus nu fladderen er 2 stuks.



En zó is nu het geheel:


Morgen weer onze gezellige Mini-bee. Deze keer bij Joke thuis.

En dan donderdag. Dan vlieg ik samen met dochter en vriend naar Genève! Daar worden we opgehaald door een nicht die niet ver daar vandaan woont in Frankrijk. Ze is net zo oud en 'lekker gek' als dochter, dus dat wordt wat! Ze woont daar al jaren en voor mij is het voor het eerst dat ik haar ga bezoeken. Dus het wordt hier in ieder geval een weekje stil!


Politiek

Natuurlijk, mijn blog is geen podium voor politieke ontboe-zemingen. Trouwens, ik ben nooit zo bezig geweest met politiek, laat staan dat ik me in een politieke discussie zou storten.
Maar, je kan er niet meer omheen! Politiek komt steeds dichter bij in een wereld waar gebeurtenissen aan de andere kant van de bol, direct effect kunnen hebben op ons kleine landje. En waar je alles op tv voorgeschoteld krijgt.

Als kind hoorde ik de volwassenen met een zekere angst praten over het 'gele gevaar', de Chinezen, of 'het rode gevaar', de Russen.
In mijn tienertijd woonde bij ons in de buurt een geweldige knul. Hij had het Downsyndroom. Regelmatig kwam hij aan de deur om te zeggen of het handballen wel of niet door zou gaan. Handballen, dat alleen in zijn fantasie bestond. Of hij marcheerde als een soldaat met het geweer op de schouder door de straat en riep met donkere stem: "Ik ga naar Rusland ...... ik ga naar Rusland". Binnen bij een kopje thee vertelde hij dat hij meeging met het leger. Ze zouden Griekse uniformen dragen, dat had prins Bernard verzonnen. Dan zouden de Russen niet weten dat ze uit Nederland kwamen. Verrassing!

Rusland. Wie had ooit gedacht dat ik daar naar toe zou gaan. In 1992 voor het eerst, met Chago, naar Wit Rusland .....

1992, bezoek tandheelkundige kliniek
1992, Chago tussen collega's

..... en de lieve mensen die ons toen ook naar Moskou brachten.

1992, bezoek Wereldtentoonstelling uit 1939 in Moskou

Dat ik daarna nog wel 12 keer zou gaan, Russisch zou leren spreken en schrijven en een stukje van mijn hart daar zou achterlaten.

Maar terug naar de politiek. In de krant las ik dat Peter d'Hamecourt hier vlakbij een lezing zou geven. Hij was 20 jaar lang journalist en correspondent in Moskou voor o.a. de NOS. Getrouwd met een Russin en woont nog steeds in Ignatovskoje, ten zuidoosten van Moskou. Hij zou spreken over de politiek, de propaganda en de escapades van Rusland, in feite van meneer P., van de afgelopen 3 jaar. De Krim, Oekraïne. En wat was dat boeiend! Soms bijna poëtisch vertelde hij over de aard van de Russen, hoe het komt dat Rusland is zoals het is. Er is eigenlijk geen sprake meer van journalistiek, maar van propaganda. Ik kon me veel dingen goed indenken omdat ik iets geproefd heb van dat Russische leven. Hij is er in ondergedompeld en ondanks alles houdt hij van dat land!


Hij haalde enkele uitspraken van Russen aan:
"Wij hebben patriotisme, jullie hebben een huis (thuis)!"
"Die verd..... geschiedenis maakt het onmogelijk om open te breken naar een toekomst waar recht gedaan wordt."

Ik maakte veel aantekeningen en we kochten 2 boeken waar Chago al helemaal ingedoken is.


Tijd voor de sandwich

Maar voor we aan de sandwich gaan, natuurlijk eerst .......
.... een bak koffie met zelfgemaakte muffin.
Het was weer tijd voor het sandwichen van Ruths (4e!) quilt.
Met ons drietjes.
De achterlap nog even een boutje ....
Er wordt serieus gewerkt ....
Het laatste randje ....

En toen kon hij opgevouwen en mee naar huis ..... dus omgedraaid ..... en BAH!!!! zat er toch een behoorlijk plooi van wel 50 cm. in een van de hoeken. Dat was wel even een domper. Maar Ruth is gelukkig een positief mens en merkte op:
 "nou ja, daar leren we weer van".
Geen foto van de plooi.


Maar hij is mooi hoor! Thuis gaat Ruth dat gedeelte herstellen, dat kan gelukkig wel op haar tafel. Zo zie je maar, je kan niet genoeg controleren of de zaakjes goed gaan.


Op reis

"Maar tijd is net zoiets als charme. Je hebt er nooit zoveel van als je denkt".

Een markante uitspraak die ik tegenkwam in het boek 'En uit de bergen kwam de echo' van Khaled Hosseini. Oh want die tijd!
Lijkt zó kort, zó snel voorbij.

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik de aankondiging van het Textiel Festival in Quiltnieuws las met de vraag naar quilts over "water en land". En nu is mijn 'Storm at Sea' quilt al op reis naar Leiden. Gistermorgen heeft Ruth van onze Mini-bee hem meegenomen in de trein naar de Quiltexpo in Rijswijk. Daar levert ze hem af bij de stand van het Quiltersgilde. Zó fijn dat het zo uitkwam.Ik moest nog wel een hoes maken, want de hoes die ik nog had, was te klein.
Tijdens het Festival in mei gaan Ruth en ik een hele dag gezellig naar Leiden. Naar de Pieterskerk en verder de stad in. Ik ben erg benieuwd naar al het verschillende handwerk en ook de kunstwerken, zoals de Tipi.
Hier kun je er alles over lezen.


Ik wens jullie allemaal maar weer een heel fijn weekend.


Loes

Hoe het komt, weet ik niet, maar ik heb heel bijzondere vriendinnen. De meesten een jaar of 6-7 ouder dan ik.

Over Larissa die in Wit Rusland woont, heb ik nogal eens geschreven. Zij is even oud als ik. We spreken elkaar regelmatig per telefoon.

Ria, die ik 30 jaar geleden leerde kennen. Zij was toen al jarenlang blind en nu zorgt ze, ook al weer jaren, met hulp van geweldige mensen van de thuiszorg voor haar 3/4 verlamde man! Ons 30-jarig jubileum gaan we binnenkort vieren met een lang weekend weg!

Greetje kennen jullie ook al van een logje. Meer dan 30 jaar geleden werd ze, in Zuid Afrika waar ze 45 jaar met haar man woonde, aan een hersentumor geopereerd waarbij de hypofyse verwijderd werd. Alle functies van dit hele kleine, maar absoluut onmisbare orgaan worden sindsdien met medicatie aangevuld. Geopereerd aan een hernia, aan haar schouder, een kunstknie en nu al een jaar of 15 lijdt ze aan MS. Altijd opgewekt, vol geloof, humor, veel vrienden. Sinds een half jaar opgenomen i.v.m. dementie.

En dan Nel, de schat met haar bijzondere gevoel voor rechtvaar-digheid, gastvrijheid, diep geloof. Zij was de bazin van een Evangelische Bookshop waar ik jarenlang als vrijwilligster werkte. Kon altijd bij haar terecht. Vorige week woensdag is ook zij opgenomen wegens dementie en wonen zij en haar man niet meer bij elkaar.

Vrouwen die veel voor mij betekenen en een enorm voorbeeld voor mij zijn.

Maar vandaag schrijf ik over Loes. Haar ken ik ook al meer dan 30 jaar. Veel zien we elkaar niet, wel regelmatig en het is altijd goed, altijd plezierig, altijd warm. Je kan heerlijk met haar lachen, ze heeft nog steeds iets guitigs in haar ogen. Ze was coupeuse en gaf naailessen thuis. Een paar jaar geleden werd er Parkinson bij haar geconstateerd. Dat remt haar natuurlijk in haar doen en laten, maar niet in haar dankbaarheid voor alles. Ze zijn kort geleden van een 1-gezinswoning naar een klein appartement verhuisd. Chago en ik zijn er eens gaan kijken en het was weer een ouderwets gezellig bezoek.









Tijdens de verhuizing vond Loes een oud boekje dat ze ooit eens kocht en gaf dat nu aan mij. "Waarschijnlijk weet je alles al wat er in staat, maar ik vind het gewoon leuk om het je te geven", zei ze. Ze had wel gelijk.

Maar toen zag ik een patroontje van een schort! "Dat wordt voor haar", wist ik direct. Dus stofjes uit mijn kast bij elkaar gezocht, geknipt en genaaid. Daar had ik het dus in mijn vorige logje over.
Het ligt al klaar om te versturen, maar ik zal het nog even laten zien:




Zelf draag ik vrijwel nooit een schort, maar Loes altijd. Dus ik hoop dat ze er héél veel plezier van zal hebben.


Klein handwerk

Nog steeds krijg ik de griep, of wat het ook is, niet de deur uit. Dus ben ik zelf ook nog niet de deur uit geweest. Maar niet getreurd, er is altijd wel iets leuks te doen. Bijvoorbeeld dit:


Een mutsje voor een pindakaaspot. Joke hielp me met het patroontje op weg. Binnenkort gaat er weer een stel uit onze kerk naar Wit Rusland, ook naar mijn vriendin Larissa (wilde dat ik meekon ....) Larissa is gek op onze pindakaas, ach en soms krijg je zomaar een ideetje om er iets leuks van te maken. De pot krijgt nog een andere wikkel met een gezicht. Voor het brei-garen was het niet nodig op stap te gaan, net als voor deze stofjes. Allemaal resten en krijgertjes.


Ik ga er iets praktisch voor een vriendin van maken, moet gewassen kunnen worden, dus heb ik ze eerst maar voorge-wassen met kleurvangers. Nou!! dat was niet voor niets. Overdadige verf is er uit. Ben al begonnen met een klein onderdeel:


Leuk hè?! Zeg nog niet wat het wordt, dat zal je binnenkort wel zien.
Nu eerst de voorbereidingen voor morgen met dochter en kinders die komen eten. Chago doet het grootste deel, hij heeft er zo'n plezier in.

Nog maar een keer: heel fijn Paasweekend en tot volgende week.
Groet van mij.


Hij kwam bij ons .....

Goede vrijdag .....
Hij kwam bij ons,
heel gewoon,
de Zoon van God
als mensenzoon.
Hij diende ons als een knecht
en heeft zijn leven afgelegd.
En in de tuin van de pijn
verkoos Hij als een lam te zijn,
verscheurd door angst en verdriet
maar toch zei Hij: 'Uw wil geschied'.
Zie je de wonden zo diep?
De hand die aard' en hemel schiep,
vergaf de hand die Hem sloeg.
De Man, die onze zonden droeg.
Zie onze God,
de Koning-knecht,
Hij heeft zijn leven afgelegd.
Zijn voorbeeld roept
om te dienen iedere dag,
gedragen door zijn liefd' en kracht.
Naar nr. 268 uit Opwekking