Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Een heerlijk weekje

Wat was het een verrukkelijke week! Met zon en lenteachtige temperaturen. Tuinstoelen weer paraat en heel wat werk verricht in de tuin. Wel in partjes, lang achter elkaar, dat lukt niet meer.
Eigenlijk begon het al vorige week toen ik een paar dagen bij mijn zus en zwager was. Wat is het daar toch super rustig. Je hoort eigenlijk alleen maar de natuur, vogeltjes etc. Heb daar
 's morgens vroeg een paar heerlijke wandelingen gemaakt vanuit hun boerderij.


Woensdag ook weer een heel gezellige Bee gehad. Nog steeds met z'n tweetjes, Joke kon er door omstandigheden niet bij zijn. Maar ik ben wel even bij haar geweest (ze woont vlak achter mij) om een foto te maken van de quilt, die nu helemaal doorgepit is, voor haar kleinzoon. Zonder ring. Best zwaar hoor, door al die stevige stof heen.


Ruth had al 2 blokken voor haar nieuwe project klaar:


's Middag kreeg ik een fotootje via de Whatsapp van het 3e blok waar ze 's morgens op de Bee aan begonnen was.


Zij wilde persé een blok met dit contrast in haar quilt omdat het haar doet denken aan de Zwitserse vlag. Ruth heeft Zwitserse roots!

Ik was ook lekker bezig met een nieuwe uitdaging. Maar helaas! Ook van dit project kan ik niets laten zien. Dat zal nog een héle tijd duren voor het zover is.

Het andere geheime projectje is inmiddels klaar en op reis. Zodra het kan, laat ik het hier zien.

Zo, dat het was het weer voor deze keer. Ga nu lekker met de uitdaging verder.

Heel fijn weekend
en liefs van mij.

(Ik zag een paar nieuwe volgers in mijn lijstje. Gezellig en heel erg welkom!)

"Lente in Volendam"


Nee, het was niet écht in Volendam, maar het was wél echt lente. Maar dan in de sporthal in Breezand. De jaarlijkse Lentetuin met dit jaar als thema: Volendam. En wat hadden ze er weer iets moois van gemaakt. De decors! Echt geweldig. Al die huisjes, straatjes. Het grote hotel Spaander.


En dan natuurlijk de pracht aan bloemen.


Het meterslange decor langs de volledige zijkant van de hal met lucht, wolken en het water van het IJsselmeer. De kade, bootjes en vissers.


Een zee van kleuren met zóveel diversiteit.
Het was prachtig!


Bee - praat

Dat werd tijd! Eindelijk hadden we afgelopen woensdag weer onze Mini-Bee. De eerste dit jaar! Wel heel erg mini, want onze Joke zat lekker ver weg in de sneeuw in Zwitserland, dus waren we met z'n tweetjes. Maar Joke heeft haar 'huiswerk' mee en stuurde een foto van de quilt voor haar kleinzoon die ze hele-maal doorgepit heeft.


Met het patroon van de Jacobsladder. Overhemd en spijker-broekstoffen van de vader en opa's. Ontzettend leuk!


Ruth is aan een nieuw project begonnen, de Damascusroos. Met prachtige stofjes van een jelly roll, aangevuld met zelfgekozen stoffen.


Ze begon met het samenstellen van paren stroken met licht/donker contrast.


En ik hield me bezig met siersteken op het geheime projectje van mijn vorig logje. Heerlijk om daar weer mee bezig te zijn.


Gisteren hebben Chago en ik genoten van een bezoek aan de Lentetuin in Breezand. Daarover volgende keer meer.

Fijn weekend!


Lekker bezig dankzij het 'herfstweer'.

Ik schreef toch in het vorige logje dat ik maar één ufo had liggen? Dat was ook waar ..... wás. Want tja .... 't is toch weer gebeurd .... er zijn er nu twee!
Maandag bedacht ik me dat ik eigenlijk voor iemand iets kleins moest maken. Nou ja, niet 'moest', maar wilde. En als ik zoiets denk, dan gaan de hersentjes aan de gang en lijken niet meer te kunnen stoppen.
Gevolg: een ontploffing in de Idylle:


Dit was al na de ergste chaos. Na een tijd grutten had ik de lapjes bij elkaar:


Heerlijk hè, die kleurtjes. En dan vandaag! Het was toch gewel-dig 'herfstweer' om binnen te blijven en met lapjes, naald en draad bezig te zijn.


Klosjes klaarzetten en schaartje natuurlijk. O, even de doos laten zien waar ze opstaan.


Buiten gaat het echt te keer en het wordt steeds erger.
Nu wil je natuurlijk weten wat ik ga maken. Maar dat blijft nog wel even verborgen. Kan het niet op mijn blog laten zien. Dankzij het weer vandaag ben ik wel een heel eind opgeschoten.

Toch kijk ik wel uit naar de lente hoor. Beetje in de tuin bezig zijn. Ik denk jullie ook!


Kleine affo

Ja, het is gelukt. Het vlinderquiltje is een affo! Ik vind het zelf heel schattig.


Was ook erg leuk om te maken. Het heeft een plekje gekregen op de schoorsteen,


van de open haard. Gezellig en warm.


De kleuren van de bovenste foto zijn iets te wit.

Wat zal ik nu onder handen nemen. Wel, dat is geen moeilijke keus. Er is namelijk helemáál geen keus. Ik heb maar één ufo liggen, echt waar! Dat is de applicatie. Die ligt nu dus steeds voor het oppakken.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend na een week die weer veel te vlug voorbij is.


Zo mooi!

In december 2015 bedacht onze jongste, geweldige kleindochter een sinterklaascadeautje voor opa. Ze wist dat hij een kerstroos heel mooi zou vinden. Dus koos ze een schattig klein plantje met één 'roos' van rode blaadjes. Eigenlijk was het een petieterig plantje, maar zo sterk als onkruid.
Al snel na de kerst vielen de rode blaadjes er af. Het plantje verhuisde naar opa's kantoortje, op de vensterbank. Kennelijk stond het daar helemaal naar de zin en kwamen er nieuwe takjes en blaadjes tevoorschijn. En kijk, in mei zagen we tot onze verbazing nieuwe rode 'bloemen'. Ook die vielen af. Ongewild kreeg de plant de behandeling die bij hem past: een kortedag behandeling. In het najaar gaan de rolluiken namelijk vroeg naar beneden, om het kantoortje warm te houden.
En ja hoor, daar kwamen de rode blaadjes weer. Met kerst stond hij in de kamer te pronken. Gisteren mocht hij even naar buiten in de frisse lucht. Voor een foto. Het leek wel White Christmas!


Hij staat nu al een maand of drie in de mooiste, grootste pot die ik heb.


Ik kan er zó van genieten als een onooglijk plantje zo prachtig tot volle bloei komt. 

Intussen geniet ik ook enorm van de drukte in de tuin met heel veel verschillende vogels. Vaak moeten we lachen om de concur-rentie strijd om voer. Vooral één merel speelt de baas. Hij denkt dat de tuin alleen van hem is. Maar de rest laat zich toch niet afschrikken, komt steeds weer terug. 

Komende dagen ga ik naald en draad weer oppakken om het vlinderquiltje af te maken. Wordt zó leuk!

Lieve groet van mij.


A Long Distance Friendship

Het begon zó: In juli 2008 zette ik mijn eerste schreden in Blogland. Op steeds meer Blogs kwam ik siggy's tegen. Wat waren dat in hemelsnaam?! Ik vroeg het aan Willeke en zij legde me haarfijn uit wat siggy's zijn en hoe dat werkt. Mmmmm, dat leek me leuk en ik gaf me op voor de siggylijst. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.

In mei 2010 ontving ik siggy nr. 161. Geruild met mijn siggy.


Een siggy met kat als logo van Carolyn uit Iowa, USA. Dat was het begin van onze 'lange-afstand-vriendschap'. Regelmatig hebben we achter de schermen wat meer contact dan alleen maar elkaars blogs bekijken en ook de post vloog af en toe heen en weer.

Zo kwam er deze week weer een pakje van haar:


Wat is dat toch ontzettend leuk! Je ziet elkaar nooit, toch denk je aan elkaar en neem je af en toe de tijd om iets leuks voor elkaar te maken. Kijk maar eens wat er uit dit pakje kwam:



Vind je dit niet enig? Ik heb er gelijk mijn hobby pasjes in gedaan. Verder een notitieboekje met leuke omslag, een brief en natuurlijk een leuke tekening! Ze kan ontzettend leuk tekenen en ontwerpt ook vaak patroontjes voor applicatie.


Deze tekening verbeeldt onze vriendschap!

We schelen niet veel in leeftijd. Carolyn is een vrouw met veel interesses. Quilten natuurlijk (ze maakt ook vaak kleine dingen om in een quiltwinkel te verkopen), verder is ze lid van een vereniging die belangstelling heeft voor kruiden. Als ik het goed begrijp gaan ze regelmatig ook met elkaar naar een kruidentuin. En in de brief schreef ze dat ze lid is van de Questers. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar het is een oude (1944) internationale organisatie met als doel: historische gebouwen, locaties en artefacten in het heden en voor de toekomst te behouden. Een keer per maand komen de dames bij iemand thuis bij elkaar (met lunch natuurlijk) en 2 keer per jaar gaan ze op stap. Carolyn heeft ook heel veel spullen, brieven, foto's van haar ouders.

Ik weet zeker dat als Chago en ik onverwacht bij haar op de stoep zouden staan, we van harte welkom zouden zijn. En dan niet voor een paar uurtjes! Zo'n vriendschap verrijkt mijn leven!

Thank you so much dear Carolyn!