Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Vervolg 2 logje "1903-1933 ....."

Blok 6b


"Guusta van Meeckeren". Dat is de pseudoniem die mijn moeder koos als 'schrijfsters' naam. Waarom déze naam, dat weet ik niet.

Kijk ze hier eens heerlijk met een geconcentreerd gezichtje zitten schrijven:



Op het Noordwijkse strand waar de familie in de zomermaanden vaak verbleef. Op de achterkant van de foto schreef moeder: Tine, Noordwijk a/zee, 2 aug. '23. Ze was dus toen een jonge vrouw van 20.
Ze hield van schrijven. Als 15-jarige begon ze er al mee, vooral 'romans'. Deze schreef ze in een soort kasboekje. En als inleiding vertelt ze:

"Meisjesjaren. Nannie is een meisjesboek voor meisjes van 12 tot 16 jaar. 'k Ben hier Zondag 5 mei (1918) aan begonnen. Moeder had visite, en zat ik boven voor 't open raam op m'n slaapkamer. Heerlijk scheen de zon naar binnen......speelde op 't gele behang..... 'k Had wel 'n ander verhaal, een liefdesdrama, 'k vond 't leuk ook eens een meisjesboek te schrijven. 'k Hoop dat ik het maar heelemaal af maak, dat 'k er niet midden in blijf steken. De schrijfster"

Dat laatste gebeurde wel. Toen ze volwassen was, heeft ze inderdaad echte verhalen en feuilletons geschreven die in het weekblad "De Spiegel" gepubliceerd werden. Zó leuk.

Helemaal rechts onderaan staan haar initialen. Die knipte ik van een van haar beetje mislukte werkstukjes. Moet je eens even kijken met wat een verschrik-kelijk kleine kruisjes dit geborduurd is!

Het was ongeveer in dezelfde tijd dat een knappe jongen van 18, bijna zwart krullend haar en héle mooie lichtblauwe ogen verliefd werd op dat lieve meisje uit de gereformeerde pastorie. Hij woonde om de hoek, maar 175 meter bij haar vandaan. Maar ach wat een verdriet! Zijn vader was absoluut faliekant tegen een vriendschap, laat staan een relatie, met dít meisje. Vanwege allerlei omstandigheden, waaronder ook de labiliteit van de moeder van dit meisje ..... Dus werd er stiekem gecorrespon-deerd, werd de verliefdheid sterker en heb ik nu stapels ontroerende brieven van hun beiden. Moeder borg de brieven goed op in een speciaal kistje dat ze kreeg van haar lievelings-tante Christien.
Uiteindelijk kwam het toch goed en konden ze heerlijk sámen op het strand zitten.

Blok 5


De blauwe regen bloeit uitbundig en een vlindertje van zijde zoekt haar weg. De zee ruist, de bloemen bloeien, de toekomst ziet er al wat beter uit.

Nog één blok te gaan.
Wordt vervolgd


Vervolg logje "1903-1933......."

Blok 2
Moeder was 8 toen het gezin van Vlaardingen naar Baarn verhuisde. Haar vader was daar benoemd als predikant en tot zijn dood in 1935 bleef hij daar zijn kerk dienen.

Inmiddels was er veel gebeurd. Drie jaar voor de verhuizing kreeg moeder er 2 broertjes bij, een tweeling. Maar omdat háár moeder, mijn oma dus, lichamelijk en geestelijk zwak was, bracht haar vader de baby's naar een zus van oma in Buitenpost. Zij heeft 7 jaar voor de jongetjes gezorgd. Oma werd regelmatig opgenomen. Tot aan haar dood in 1924. Ze was toen 48. Je snapt dat dit een grote impact op het gezinsleven had. En ook naar de omgeving toe.


Op dit fotootje is moeder 10 of 11 jaar. Hoedjes waren in de mode, ook voor kleine meisjes.
Op dit blok heb ik me uitgeleefd op een siersteek die ik tijdens de cursus leerde: de Bullion steek.


En voor het eerst ging ik aan de gang met kraaltjes. Allemaal dingen die ik nooit had gedaan.

Blok 1

Dit is een van mijn lievelingsfoto's. Gemaakt in Utrecht in februari 1920. Een 17-jarige leerlinge van de "Utrechtsche Industrieschool", een huishoudschool die ook opleidde tot lerares. Ze had natuurlijk helemaal geen vrije keus voor een school en dus ging ze als 14-jarig meisje een nieuw leven tegemoet. Met treintje van Baarn naar Utrecht. Gelukkig vaak samen met vriendinnen die net zoveel humor hadden als zij. Want dát had ze!

Links moeder

December van haar eerste schooljaar.

Huishoudelijk was ze wel aangelegd, maar onderwijzeres? Dat lag haar absoluut niet. Twee maal deed ze eind-examen ......... maar geen diploma. Ze hield niet echt van de opleiding.

Maar later, in haar eigen huishouding, had ze wèl heel veel plezier met verstellen. En ik heb de doos vol met haar waardevolle werkstukken.




Nog even een detail:


Geen Franse, maar koloniale knoopjes. Bevalt me beter dan de Franse.
Wordt vervolgd


"1903-1933,

De jonge jaren van mijn moeder"


Daar is hij dan, helemaal AF!
 Het Crazy Quiltje met Vintage uitstraling.



Ik zou het als uitgangspunt kunnen gebruiken om een biografie te schrijven over het leven van mijn moeder. Ik zal jullie dat besparen hoor. Toch vind ik het wel leuk iets te vertellen aan de hand van de blokken.

Ik heb 5 grote vierkante blokken gemaakt, waarin patches met gebogen lijnen en 2 'halve' blokken, waarin rechte patches. Het quiltje is 95 x 70 cm groot.
Ik begin met het halve blok links onderaan.

Blok 6a


Het fotootje is gemaakt in mei 1904 in Voorburg. Moeder was toen ruim een jaar oud, 3e kindje in het gezin. Haar vader was predikant in de gereformeerde kerk.

Dit blok is o.a. versierd met 3 Dorset knoopjes. Wat dat voor knoopjes zijn en waar ze vandaan komen, schreef ik al in het vorige logje.

Zie je de 2 lichte patches met tekst? De tekst komt uit een brief van mijn moeder. Die patches zijn op dezelfde manier gemaakt als de foto's: gescand en geprint op speciaal papier, bekleed met zijde. Het papier gaat er af en de dunne zijde heb ik verstevigd met vlieseline.
Op 19 mei 1932, een jaar voor haar trouwen, schrijft moeder op vrijdagmiddag kwart vóór twee een brief aan haar 'liefste mannie'. Ze heeft een jurk op het oog die ze graag wil kopen. Een staaltje van de stof plakt ze in de brief: ......dit is het staaltje van de jurk die f 18.75 kost. Hoe vin-je het? voel maar eens wat een mooi zacht goed het is. Schrijf eens hoe je het vindt. Hij ziet er ongeveer zóó uit ..... En dan tekent ze de jurk. Ook tekent ze een jurk die maar f 5,90 kost. Maar ja, die eerste......!
Het is toch enig om zulk soort brieven nog te hebben.

In het volgende blok zit de lievelingsfoto van moeder:
zij als kind samen met haar vader.

Blok 4


Ze was dol op haar vader. Deze foto is gemaakt in Vlaardingen in februari 1909. Als dochter van een gereformeerde dominee groeide ze natuurlijk wel op als in een 'glazen huisje'. Wat werd er op zo'n gezin gelet! Maar haar vader was een tikkeltje eigenwijs en hield zich niet altijd aan de gereformeerde regels. Natuurlijk mocht je op zondag niet fietsen! Maar als het enigszins kon en hij op zondag een preekbeurt elders in de omgeving had, ging hij op de fiets. Op maandagochtend stond er dan steevast een ouderling op de stoep: "Dominee, dominee, ik heb u gister op de fiets gezien!". Ik houd daar wel van.

Het lijfje van de libelle is gemaakt van een oud parelkettinkje.


De rozenknopjes zijn geborduurd met zijdelint. Trouwens, alle kantjes die in de quilt verwerkt zijn, komen uit de doos met handwerkstukjes die moeder tussen 1918 en 1923 maakte.

In het volgende logje twee andere blokken.


Bijzondere knoopjes

In al die jaren dat ik blog (vandaag precies 8 jaar geleden plaatste ik mijn eerste berichtje), heb ik nog nooit zó'n lange blogpauze gemaakt, bijna 3 maanden al! Maar ik moet zeggen dat het me goed doet. En ik wil het nog even zo houden.

Maar vandaag toch even wat schrijven, het is immers een soort kleine verjaardag.

Regelmatig ben ik bezig met het Crazy quiltje over mijn moeder. Wat heb ik daar een plezier aan! Ik keek nog eens in de doos met al haar mooie werkstukjes en kwam toen zulke aparte knoopjes tegen. Ze zaten op dit luierbroekje:



Ik heb lang zitten aarzelen, maar toen toch besloten om er een paar af te halen om op het quiltje te verwerken. Wat zaten die dingen stevig vast! Met ontzettend dun en ontzettend sterk garen.
Wat voor soort knoopjes dit zijn, hoe ze heten, dat wist ik allemaal niet. Had ze nooit gezien. Een oplossing om daar achter te komen, wist ik wèl! Marcella, die zou het wel weten! En ja hoor, ik kreeg al snel antwoord op mijn mailtje. Leuk! Ik stuurde een paar foto's mee. Kijk, zó zit er eentje op het quiltje:


Het zijn Dorset buttons. Ontstaan en geschiedenis kan je HIER lezen. Afbeeldingen van Dorset knoopjes met verschillende patroontjes zijn HIER te vinden. En hoe je ze kan maken, lees je op DEZE site.

Marcella schreef dat mijn moeder ze heel waarschijnlijk ook zelf gemaakt heeft. Toch ontzettend leuk dat ik nu een paar van die bijzondere knoopjes in mijn quiltje heb kunnen verwerken. Het luierbroekje is wel niet meer compleet en ligt weer netjes in de doos, maar straks, als het quiltje klaar is en in de kamer hangt, kan ik ze elke dag zien.


Voor nu even tot zover. Ik ga lekker door met dit handwerk en hoop ook dat we nog een paar weken van mooi en warm weer kunnen genieten.
Een lieve groet voor jullie allemaal.


Versnellingsbak ..... in de revisie ..... dus een stop .....

Nu gaat het ècht gebeuren. De tafel ligt weer vol. Vijf verschil-lende blokken voor het 'echte' Vintage Crazy Quiltje zijn getekend en op A3 vergroot tot blokken van 25x25 cm.


Foto's van mijn moeder uit haar jonge jaren zijn gescand en op zijde geprint. Zelfs de bak met stofjes staat klaar.


Uit een 2e set kopieën knip ik de onderdelen van Blok 1, zoek ik de stofjes er bij, knip de malletjes rondom uit speld ze voorlopig op de ondergrond.


Als alle deeltjes geknipt zijn en goed liggen, rijg ik alles vast. 


Het begint ergens op te lijken, maar misschien vind ik het rechtse bovenste stofje toch te donker. 
Kan ik altijd veranderen.




Maar hoe zit dat met die versnellingsbak?! Wel, ik vergelijk mezelf soms met een auto. Met een dieselmotor (Chago heeft nog steeds een benzinemotor). Moet de motor aan het werk, dan moet hij eerst 'voorgloeien'. Dan gaat hij in z'n één, de basis, daarna in z'n twee. Daar kan je de bocht mee om en lastige drempels mee nemen. Dan wil ik wat sneller .... naar z'n drie .... sputterdesputter .... bah! hij pakt die drie niet altijd meer. En de vier of de vijfde versnelling? Hoef ik niet eens te proberen! Heb ik een paar kilometer gereden, dan lijkt de diesel wel op ....
Jullie snappen het al, denk ik. Mijn versnellingsbakje (en wel meer, haha) is aan revisie toe. Mijn karretje moet gewoon eens naar de garage ......

Kortom, ik wil, nee, ik voel dat het móet, het is gewoon verstandig om het een en ander aan de kant te zetten, stil te leggen. In ieder geval voor tijdelijk. Dat geldt ook voor het Bloggen, hoeveel plezier ik er ook van heb. Het gaat gewoon even niet zoals ik het graag zou willen. Dus even geen logjes schrijven, logjes lezen, reageren. Maar ik vergeet jullie niet hoor! En ik weet vrijwel zeker:
Ik kom wél weer terug.

Alle goeds voor jullie allemaal en heel veel liefs van mij.


"Geroosterd"

Nee, geen kipjes of andere lekkernijen die geroosterd zijn, maar het middenstuk van de Applicatiequilt. Daar is een rooster of -hekwerk op getekend.


Gelijk maar aan het doorpitten begonnen. Het ging zó lekker dat dit deel helemaal klaar is.



Dus als ik zin en tijd heb, kan ik aan de randen beginnen. Eerst om de applicaties heen quilten en daarna bedenken hoe ik het verder ga doen.



Op woensdag 3 februari zag ik de eerste bloemen aan onze amandelboom. Vroeg dit jaar! Een week of 4 geleden maakte ik deze foto:


Heel langzaam zag je steeds meer roze knopjes en gingen de bloemen open. En weet je wat? Tot nu toe zitten er bloemen aan! Regen of wind, niets viel er af. Ze beginnen nu wel wat te tanen, maar dit hebben we nog nóóit meegemaakt.


Nu begint de pruim, een speciale sierkers en daarna komt het sierappeltje. Het blijft dus een feestje in de tuin.


Pieperrace

Als Chago en ik een vissersplaats, zoals Hoorn of Enkhuizen, bezoeken, staan we op de kade van de haven vaak weg te dromen bij het zien van die prachtige platbodems, tjalken, klippers. Hoe zou het voelen om met zo'n driemaster in volle zeilen de haven uit te varen?
Zaterdag ging de droom in vervulling!
Om 11 uur stapten we aan boord van de klipper "Anne Sophia" en deden we samen met nog 50 andere passagiers en ongeveer 60 boten mee met de Pieperrace. 


Pieperrace? Wat is dat?
Een jaarlijkse race van verschillende klassen platbodems vanuit de haven van Volendam. Als een herinnering aan een historisch feit. Hij wordt ook wel "De Patatten-expeditie" genoemd.
In de hongerwinter van 1944, vlak voor kerst, was een van de grootste ziekenhuizen van West-Europa, het O.L. Vrouwe-ziekenhuis in Amsterdam in grote nood: het voedsel raakte op! Onder leiding van de (vermomde) rector van het ziekenhuis wist de bemanning van 10 Volendamse vissersbootjes onder barre omstandigheden en met veel tegenslag 60 ton aardappels, piepers, vanuit Friesland naar Amsterdam te krijgen. Tot de bevrijding toe heeft het ziekenhuis daarvan met zuinigheid en beleid kunnen eten.

Een race was het niet echt, want het was af en toe behoorlijk windstil, rustgevend stil, dat wel. Met prachtige uitzichten en veel nieuwe ervaring.

Al bij de eerste blik op de haven was het genieten (even klikken om de foto's groot te zien, veel mooier):


Met een pendelbootje werden we naar de klipper gebracht. Toen kon het zeilen-hijsen beginnen. Prachtig gezicht:


Ook op ons schip was het aanpakken, bemanning èn passagiers.


Ik mocht lekker alleen maar toekijken en genieten:



Af en toe was er geen verschil tussen water en lucht te zien:


Of was het water zó glad, dat er een schilderachtige weerspiegeling was:



We hebben genoten! Ook van de verzorging en goede catering.