Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Voordat ik het weet ......

..... is er bijna weer een week voorbij. Een volle week met nauwelijks tijd voor de laptop, blogjes lezen etc. Volgende week nog erger, maar ook leuker!

Gistermorgen was ik op bezoek bij een dame die kortgeleden hier kwam wonen. Ze is creatief op veel verschillende vlakken. Ik vind het leuk een paar dingetjes te laten zien.

Een enig klein kussentje dat een vrolijk accent geeft op de effen blauwe bank.


Eigen ontwerp, gemaakt in een soort gobelin steek. Ontzettend leuk.

En dan deze pop. Zelfgemaakte replica van een oude pop. Het hoofdje is gegoten en geschilderd. Knap gedaan.


Maar wat ik helemáál ontzettend leuk vind, zijn de sokjes die ze aan heeft.


Gebreid op pennen 1. Ik vind ze prachtig, maar ik moet er niet aan denken om dat zelf te doen.

Ik heb wel een ochtendje flink zitten doorpitten, gezellig bij Ruth thuis.


Met een laag staand zonnetje dat over de quilt strijkt, kan je goed het quiltwerk zien. Nog één hele rand. 


Tot slot iets heel anders. Ik ontdekte dat er sinds eergisteren hier in het winkelcentrum Middenwaard in Heerhugowaard een nieuw winkeltje is bij gekomen: Muldershobbie & Handwerken. Het is een try-out voor 2 maanden, kijken of ze kunnen draaien. Ik vind het leuk om reclame voor ze te maken. Je kan er wol, fournituren, quiltstofjes (!), borduurspulletjes en materiaal voor 3D kaarten kopen.

Ik schreef dit logje terwijl buiten de regen met bakken uit de lucht viel. Onhollands eigenlijk. Het lijken wel tropische buien. Ik hoop toch wel dat het dit weekend droger en volgende week wat warmer wordt. Hier zal het komende week even stil worden.
Goed weekend en goeie week!


Uit de Oude Doos

Vandaag geen tafel met lapjes, maar brieven. Oude brieven uit een oude doos.


Indertijd ontdekte ik de ruimte onder het schrijfplankje in de 'schrijfdoos' van mijn moeder. De doos was oorspronkelijk van haar lievelingstante, 2e helft 19e eeuw.
De ruimte netjes volgepropt met brieven en een paar foto's van een hevig verliefd stel.

Om mijn zus wat op te vrolijken en wat afleiding te geven (zij en haar man gaan door een vreselijk moeilijke tijd) ben ik in de doos gedoken, heb zus de foto's gestuurd, de brieven op datum gesorteerd en begon te lezen ...................... en ooooohhhh ....... als je eenmaal daarmee begint!
Allemaal brieven, soms wel 8 kantjes, van mijn vader aan mijn moeder. Van begin 1924 tot eind 1926, zijn laatste HBS jaar en eerste studentenjaren.


Moeder kon wel wat praten en emoties tonen, vader niet. Beiden hebben dat nauwelijks geleerd. Daarom ben ik verbaasd en getroffen dat vader in zijn brieven toch veel dingen onder woorden weet te brengen. Moeder heeft ons wel het een en ander over vroeger verteld, maar al lezende ontstaat er nu veel meer een beeld over die 3 jaren van hun leven, de ontluikende liefde, het niet met elkaar mogen omgaan en in het algemeen het leven in die tijd.
Niks geen kringgesprekken op school om te leren praten en luisteren. Vrijwel geen gesprekken met ouders. Pa bepaalt in hoge mate met wie je om mag gaan. Een kind wordt heel lang 'kind' gehouden, weinig zelfstandigheid. En toch kregen ze zoveel normen en waarden mee die ze ons weer doorgaven.
Een ding is heel duidelijk: vader hield ontzettend veel van zijn 'vrouwtje'! En was vasthoudend! Gelukkig maar, want daarom had ik een heel lieve moeder.

Ik heb ze nog niet allemaal gelezen. De inhoud van al die brieven zal ik delen met mijn zus en blijft in de familie.
Voor mij is het als een patchwork van verhalen waaruit steeds meer een bepaald patroon ontstaat. Mooi, soms minder mooi, maar steeds ontroerend.


PTL - update

De 'Pine Tree Lodge' is weer tevoorschijn gehaald, dus tijd voor een kleine update.


Ik ben bezig met de laatste blokkenrand plus de buitenste border. Twee zijkanten zijn al doorgepit, dus nog 2 te gaan. De hoekblokken zijn een beetje lastig door de soms dikke naadtoeslag.


Ik wil deze quilt dit jaar heel graag af hebben. Dat moet toch lukken.

Als ik aan de eettafel lekker bezig ben met doorquilten en even opkijk, zie ik dit:


Zie je de Stephanotis links op de vensterbank? Die kocht ik ruim 5 jaar geleden als plantje van ongeveer 25 cm hoog. Toen ik hem destijds thuis uitpakte, vielen alle bloemen er direct af! Nu is hij wel 110 cm.


Staat in een veel te kleine pot, maar doet het geweldig! Af en toe gaat er een vlaag van zijn heerlijke geur over de tafel. Er zitten nog heel wat bloemknoppen verborgen.


Ik heb er altijd ontzettend veel plezier in als ik zie dat een oude plant toch weer opnieuw gaat bloeien. Het is bijna een sport. Ik kan ze ook moeilijk wegdoen en deze helemaal niet! Hij krijgt tzt wel een andere pot hoor!


Nog even over Meisje

Met Meisje (zie vorig logje) gaat het ontzettend goed. Dochter heeft haar gisteren na 4 weken gezien en het kussen gegeven. Ze heeft dat op haar eigen bijzondere manier verwoord en zei dat ik het maar op mijn blog moest zetten.
Meisje kwam aangelopen
haar haren in een knot omhoog.
Ze rende mijn richting op
met een lach die er niet om loog.
Armen wijd, haar hoofd omhoog,
kijkend naar de tas.
Ik voel twee armen om me heen.
En of dat voor háár was?
Op de bank tegenover mij
zit ze gespannen en blij.
Zal ik het open maken nu,
of is het een teleurstelling voor mij?
Ze peutert aan het pak
en scheurt het dan maar open.
De reactie in haar hele zijn
is meer dan we hadden kunnen hopen.
Haar ogen worden groot en zacht;
"Dit moois is niet voor mij!
Zoveel schoonheid uit mijn pijn,
het is nu écht voorbij".....
Ze streelt het kussen, elke steek.
Ze kijk me met ongeloof aan.
"Hoe kan het dat een onbekende
dit voor mij heeft gedaan?"
Ze blijft maar kijken naar elke lap,
elk steekje wordt gezien.
En ergens halverwege
drukt ze het tegen zich aan bovendien.
Dank, dank, dank deze vrouw
die dit aan mij heeft gegeven
en op deze ongelooflijke manier
mijn leven tot schoonheid heeft geweven.
Iedereen is het er over eens dat Meisje erg veranderd is. Ik vind het geweldig. Ook voor Dochter!


Meisje

Veel weet ik niet over Meisje, maar dat hoeft ook niet. Wat Dochter vertelt is genoeg.

Meisje is 16 en woont voor onbepaalde tijd niet thuis. Ze heeft even wat extra's nodig, iets dat haar verzorgers niet kunnen geven. Daarom woont Meisje tijdelijk, "gesloten", in hetzelfde gebouw waar Dochter werkt.
Dochter kreeg het verzoek Meisje te begeleiden bij het verwer-ken van de trauma's die haar jonge leven hebben beschadigd. Zo hebben die twee elkaar leren kennen.

Op een dag kwam Meisje het kantoor van Dochter binnen en zag daar een quilt hangen. Zóiets had ze nog nooit gezien. Zóveel lapjes, wel 1000 stuks, allemaal verschillend en toch pasten ze als een geheel bij elkaar. Ze vond het prachtig! Dat bracht Dochter op een idee.


Kort daarna ging bij mij de telefoon.
"Mam, met mij ......" Ze vertelde dat ze Meisje ging begeleiden en legde een beetje uit hoe ze dat zou gaan doen.
"Nou heb ik nog een vraag voor je mam .... Het zou zo mooi zijn als Meisje na elk gesprek een lapje kan uitkiezen waarvan zij vindt dat het past bij het gesprek en jij later van al de lapjes iets moois kan maken, een zacht kussen bijvoorbeeld. Wil je daar over nadenken?"
Nadenken was niet nodig, ik vond het een prachtig idee!

Van heel veel kleine en grote restanten sneed ik lapjes van 15x15 cm, kocht er in de loop van het proces nog wat bij waarvan ik dacht dat ze bruikbaar konden zijn (en of ze dat waren!) en kreeg nog eentje van buvie. Zo had Dochter een voorraadje van 70 - 80 lapjes.


In de loop van de maanden kreeg ik 24 totaal verschillende lapjes terug, elk met inhoud, een verhaal waar ik heel summier iets over hoorde. Soms met een kleine opdracht: van dit lapje mag je alleen maar één klein stukje gebruiken. Soms kreeg ik kippenvel; hoe kan het toch dat zo'n jong kind al zoveel heeft doorgemaakt. Heel ontroerend vond ik de keus van haar allereerste lapje:


Drie weken geleden ging Dochter met vakantie en begon voor mij het gepuzzel. Hoe kon ik van die grote diversiteit één geheel maken?! Veel denkwerk over patroon, combinatie en maten. Maar wel heel mooi om te doen.


Van sommige stofjes had ik alleen maar dat vierkantje, van andere gelukkig wat meer. Ik heb uitsluitend de lapjes van Meisjes keuze gebruikt. Uiteindelijk had ik het op tijd klaar, het zachte kussen. Deze week kan Dochter het aan Meisje geven.


Meisje kent mij niet. Ze weet ook niet dat ik de moeder van haar therapeute ben. Dat moet ook niet. Ik vind het fijn dat ik achter de schermen een klein beetje heb mogen meewerken aan de genezing van dit jonge leven.

Het is vanzelfsprekend dat ik de naam van Meisje niet noem. Ook de naam van Dochter noem ik nooit i.v.m. haar werk.

Jullie begrijpen wel dat dit dus mijn 'geheime project' was.


Suikerschep en Schapenkontje

Wat hebben die twee nou met elkaar te maken, die schep en het kontje, en dat nog wel op één hoofd! Ik leerde het gister op de traditionele West Friese Folklore markt in Schagen. Zal het uitleggen.


Deze dame draagt een alledaags boerenhoedje. De voorkant heet de 'suikerschep' en de achterkant het 'schapenkontje'.


Deze mevrouw, die aan het kantklossen is, heeft een zondagse muts op het hoofd. Hoe rijker de vrouw, hoe groter het sieraad op het voorhoofd.



We wonen nu al 17 jaar ongeveer 20 minuten met de auto rijden van Schagen, Noord Holland, vandaan. In de zomer is er elke donderdag de West Friese Folklore markt. Wij waren er nog nooit geweest! Gisteren hadden we alles mee, de tijd, het prachtige weer én een stoel! En de állerbeste plek voor Chago om te zitten!!


Voor de quiltwinkel van Aljona! Wat een gezellige meid is dat toch. Je wordt er altijd warm en hartelijke ontvangen. Het hele folkloristische gebeuren begint met een lange optocht van mensen in klederdracht, rijtuigen en paarden. Dat komt allemaal voor haar winkel langs, dus Chago kon heerlijk zitten genieten. Vooruit, nog even een close-up:


Natuurlijk maakte ik heel veel foto's. Heb er een paar uitgekozen.


Elke donderdag heeft een speciaal thema. Gister was dat 'Dag van het kind'. Met speciale attracties en doe-dingen voor kinderen.


De hele stoet maakt een rondje om de grote kerk, waar ook van alles te doen is. Bijvoorbeeld naar boven klimmen in de toren. Dat heb ik maar niet gedaan .....


Dan is er ook nog de oude boerderij, omgebouwd tot museum met van alles en nog wat uit het boerenleven van vroeger.
 Heel leuk!


Er naast het rijtuigmuseum en er voor was de hoefsmid aan het werk.


En natuurlijk was er muziek en volksdansen.


Ik heb GENOTEN!! Van álles. Van de heel veel gezellige bezoekers, het heerlijke zonnige weer, de hele entourage, de sfeer. Ik had echt even het gevoel van vakantie.

Dit jaar zijn er nog 3 van zulke donderdagen. Op DEZE SITE kan je informatie vinden.
Echt een aanrader!


Een beetje van dit, een beetje van dat

Het is een beetje rustig op mijn blog. Zo niet in huis, tuin en Idylle.

* In de Tuin

De hele dag zwaaien de hoge dunne bloem-aren van de Lavendel zachtjes heen en weer door het drukke bezoek van de hommels. Ook de Persicaria (Duizendknoop) krijgt heel veel bezoek.


* In Huis

Veel bezoekers en gewoon wat meer werk in huis. Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat mijn geliefde echtgenoot een niet onple-zierige vorm van ADHD heeft. Daar plagen we hem wel mee en dat kan hij goed hebben hoor! Gewoon een druk, bezig baasje. Maar nu even niet. Nu staat er een kruk naast zijn stoel. Pijnlijke enkel, soort ontsteking. Maar sinds donderdag weet ik nu écht wat hij heeft: geen ADHD, maar PHPD!! Kennen jullie dat? Ik had er nog nooit van gehoord. Het zit zo: donderdag kwam er een dame op kennismakings-bezoek. Zij woont hier sinds heel kort, had mijn blog gezien, is zelf ook bekend met quilten en wilde graag eens langskomen. Zij vertelde een anekdote:
Laatst ontmoette ze een kennis van hele hoge leeftijd en vroeg hoe het met haar ging.
"Oh, goed hoor , ik heb alleen een beetje PHPD".
"Een beetje wát??"
"Nou gewoon: een Pijntje Hier, een Pijntje Daar".
Ik vind em leuk. Nou, dat heeft Chago dus, maar dat gaat gelukkig wel over.

*In de Idylle

Ja, ook daar wordt veel tijd besteed. Met nadenken, soms zó erg dat de hersentjes kraken, lapjes ordenen, patroontje verzinnen, snijden, naaien ...... kortom, zoals ik al eerder vertelde, er staat een geheim project op stapel.


Nee, meer laat ik niet zien. Misschien over 1 of 2 weken. Even geduld dus.

We gaan weer een fijn en warm weekend tegemoet. Tafeltje, stoelen, joekel van een parasol buiten en heerlijk genieten. Dagdag!